Μπροστά στην κρίση του 21 αιώνα βρισκόμαστε σε παγκόσμιο αδιέξοδο. Το πρόβλημα είναι ότι έχει ορισθεί με ασαφή τρόπο η σχέση της εργασίας και της σύνταξης. Ξέχνα τα άλλα ελλειμματικά θέματα όπως ενεργειακή κρίση.
Ο κόσμος δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς εννοούμε με τα ταμεία είτε είναι ασφαλιστικά για τα θέματα υγείας είτε είναι ασφάλεια εισοδήματος στο γήρας. Η έννοια της ασφάλειας εισοδήματος σημαίνει ότι έχουμε αποταμιεύσει χρήμα ή να το πούμε καλύτερα ζωτική ενεργεία, κεφάλαιο/ανθρώπινη εργασία που θα μπορούσε να φροντίσει τους πιο αδύναμους (γέρους ή και νέους).
Όπως σε κάθε ασφάλεια δεν μπορούμε να πάρουμε πίσω ακριβώς αυτό που...

πληρώσαμε αλλά συνήθως αυτό που χρειαζόμαστε! Υπάρχουν συστηματικές συνιστώσες στις ασφάλειες που πρέπει να κατανοήσουμε.

Η γενεά των γονιών μας πλήρωσε για τους γονείς τους. Και η δικιά μας γενιά με σκληρή εργασία καλείτε να πληρώσει για εκείνους! Βέβαια υπάρχει θέμα εξίσωσης συνταξιοδότησης με εργασία και αποταμίευση.

Για να πληρώσει κάποια σύνταξη γέρου ο εργαζόμενος πρέπει να εργάζεται και να παράγει έργο. Το να είναι παραγωγική μια κοινωνία πρέπει να είναι πραγματική, δίκαιη, και διορατική στην κατανομή του πλούτου, στην ευκαιρία δουλείας και αναπαραγωγής!

Η αναπαραγωγή είναι άκρως σημαντική! Και η προστασία της νέας γενεάς. Το σημαντικό δεν είναι μόνο η παραγωγή αγαθών, η κατανομή του πλούτου, η αναπαραγωγή ανθρώπων, αλλά και η αναπαραγωγή και διαμόρφωση συνειδήσεων.

Η κρίση είναι ευκαιρία να αναγεννηθούμε και να έρθουμε κοντά στο πραγματικό, στο θεό, στις βασικές ζωτικές αξίες που στηρίζουν και δομούν την κοινωνία.Πέρα από αυτές τις βασικές έννοιες… Έχω μερικές προτάσεις.

1. Από-μίσθωση.

Τα χρόνια 60 με 70 μπορούν να χαρακτηριστούν ως χρόνια από-μίσθωσης. Τα όρια αυτά βέβαια μπορεί να αλλάξουν μελλοντικά προς τα πάνω εάν προκύψει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Δηλαδή στην περίοδο από-μίσθωσης κάποιος με μεγαλύτερα χρόνια και πείρα θα μπορούσε να δουλέψει λιγότερες ώρες σε θέσεις συμβούλου ή στελέχους αν αυτό είναι απαραίτητο λόγο αναπηρίας! Θα βασιζόμαστε στο δημόσιο χρήμα μόνο όταν αυτό είναι άκρως απαραίτητο. Όπως αν συμβεί κάτι καταστροφικό σε οποιοδήποτε σημείο της ζωής.
2. Ανώτερη Μόρφωση.

Για την νέα γενιά, υποχρεωτική να γίνει η ανώτερη μόρφωση. Βασικό στην επιτυχία και στην ανάπτυξη είναι η αναδιάρθρωση της παιδείας. Στην Ελλάδα σημαίνει ανοικοδόμηση κολλεγίων που να είναι υποχρεωτική για της ηλικίες 18 με 21 όπου θα μπορεί ο νέος να βρίσκει επαγγελματική κατάρτιση και να εκπληρώνει την στρατιωτική του θητεία. Αυτό θα έδινε βάσεις και παιδία θα ήταν σημαντική για να γίνει κάποιος πολίτης, εργάτης αλλά και στον συναγωνισμό στην επιλογή στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση θα ήταν βασισμένη σε αιτήσεις εξερεύνησης ειδικών θεμάτων και προβλημάτων με άμεσες εφαρμογές είτε στο κράτος, είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε στο επιστημονικό/ ερευνητικό τομέα, είτε στο στρατιωτικό τομέα, είτε στο καλλιτεχνικό.
3. Ολική μόρφωση.

Συνάμα με την νέα γενεά θα πρέπει το κράτος να επενδύει στον πολίτη και στην μόρφωση του ανεξαρτήτως ηλικίας. Η παρακολούθηση μαθημάτων στο κολλέγιο θα μπορεί να έχει απογευματινά τμήματα για εργαζόμενους και ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.
4. Επιστήμη.

Να δοθούν διαγωνίσματα για άδειες ασκήσεως εργασίας σε όλους τους τομείς και ειδικά στις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες όπως και την ιστορία. Αυτά τα διαγωνίσματα θα είναι όπως στα οικονομικά και την νομική τουλάχιστον στο εξωτερικό. Είναι απαράδεκτο να εμπαίζουμε τον κόσμο με πολιτικοποιημένες στατιστικές και στοιχεία που αποσκοπούν στο κέρδος μερικών εις βάρος του συνόλου. Μερικώς αντικειμενικά στοιχεία πάντα υπάρχουν στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Αυτά τα στοιχεία πάντα έχουν άποψη που μπορούμε να εξερευνήσουμε.
5. Αξιοπιστία.

Να ιδιωτικοποιηθούνε και να διαφοροποιηθούνε στατιστικές/ οικονομικές και γενικώς κοινωνικό-επιστημονικές εταιρίες που επεξεργάζονται και αναλύουν τα στοιχεία του κράτους. Το κράτος έχει μάθει να λέει ‘ψέματα’ με τα στοιχεία.
6. Διαφάνεια.

Να γίνονται δημόσια ή και τηλεοπτικά (στο διαδίκτυο ή και στον αέρα) οι προσλήψεις/ συνταξιοδοτήσεις στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.
7. Αναπαραγωγή.

Στο θέμα της αναπαραγωγής πρέπει να υποστηρίζονται οι μητέρες από το κράτος ανά παιδί. Η αναπαραγωγή είναι εργασία! Ανεξαρτήτου οικογενειακής δομής. Αυτό απελευθερώνει την γυναίκα από τον ζυγό του άνδρα και την πιθανή κακοποίηση της.

Sotiria theoharis @ halkida.tv